Reisverhalen over onze ruiterreizen

Spanje Tenerife - Indiaans rijden op het eiland van de eeuwige lente

Eeuwige Lente

"Siesta-time!" Met een grijns harkt Markus met zijn handen de dennennaalden tot een zacht matras, gaat liggen en trekt zijn hoed over de ogen. Stilte en rust na de kletterende race met de paarden omhoog naar deze plek tussen de naaldbomen op 1410 m hoogte. In oktober besloten wij (vader, moeder en zoon van 13 jaar) de kerstvakantie op een warme plek te willen doorbrengen. Op onze manege lag een brochure van Time Out Reizen met daarin "Indiaans rijden op Tenerife".

Na aankomst op Tenerife North vertrekken we in onze huurauto naar de Finca Verde, onze accommodatie in La Oratava op 5 km van en 800 m hoogte boven de baai van Puerto de la Cruz. De Finca is in stilte gehuld als wij even na middernacht arriveren. De baai inmiddels in daglicht, een uitgebreid ontbijt en kennismaking met de familie Eschbach houden zoon kreunend tegen: hij wil op zoek naar onze pk's! Die staan in twee kuddes, merries en ruinen, apart levend in paddocks met inloopstallen. Het zijn mixen van Andalusiers, Quarterhorse- en Arabischbloed. Schrale paarden, droge benen, vierkant beslagen, 1.55m - 1.65m schofthoogte. Het hele terrein met twee buitenmaneges en de mooie Finca liggen terrasvormig tegen de heuvel gebouwd. Fruitbomen met diverse citrusvruchten staan overal en wat eraan hangt is lekker!

Indiaans rijden: cool en gaaf

Een paar dagen acclimatiseren in prachtig weer en dan is het zover. We rijden een dagtocht die om 11.00 uur begint en om 18.00 uur eindigt. Zoon verwoord deze dag zijn indrukken met cool en gaaf.
Hij krijgt Luna - een merrie van 13 jaar. Die is als veulen te vroeg alleen gezet, werd daardoor onhandelbaar en heeft na komst in de kudde van Finca Verda alsnog veel lessen sociaal gedrag genoten. Die achtergrond is met rijden merkbaar: Luna durft andere paarden nauwelijks te passeren. Ik krijg Moraleja - een merrie van 14 jr. Vroeger mishandeld door een neusriem met spijkers om haar felheid in te tomen. Nog steeds te zien aan de witte plekken op haar neus. Met rijden merk je het op het moment dat je via de teugels iets meer druk uitoefent: harde hals, neus vooruit. Markus heeft Luna en Moraleja uit de ellende gehaald, een veilige omgeving en goede africhting geboden.
We poetsen de paarden en gaan zadelen: een bitloos hoofdstel en een westernzadel. Deze dag gaan twee andere gevorderde ruiters met ons mee. De route gaat steil omhoog over asfalt, zandwegen en paden die nauwelijks zichtbaar zijn. De paarden klauteren als berggeiten omhoog, zonder struikelen, soms een zucht van inspanning. Met verbazing voel ik het gemak waarmee Moraleja zich in dit terrein beweegt. Boven rijden we verder door een naaldbomenbos op de grens van het Parque Natural de la Gorona Forestal, over onverharde zandwegen. We zitten nu op 1000m hoogte. In draf blijven de verwachtte struikelpartijen uit. In galop ook. Als ruiter moet je volledig op het paard vertrouwen, niet sturen, niet tegenhouden.

Tinto voor de Caballos

Uitkijkpunt en uitspanning ‘La Caldera' dient zich voor een pauze aan: het is inmiddels 14.00 uur en onze magen knorren. Halverwege de rit omlaag, in een gehucht met wat boerenhuizen, komen de bewoners naar buiten om Markus te begroeten. Flessen Tinto en glazen voor de Caballos komen te voorschijn. Het schemert als we verder gaan, de temperatuur zakt snel, we komen in het donker thuis. Behalve een drinkpauze bij La Caldera zijn de paarden tijdens de rit niet gevoerd en dat wordt nu ruimschoots ingehaald.
De drie andere dagtochten verlopen in een gelijk ritme, op andere paarden en in andere delen van het natuurpark. Eén mysterie hebben we niet kunnen oplossen: de paarden waar Markus op reed zag je groeien en een trotse uitstraling krijgen. Hoe hij dat voor elkaar kreeg? Mijn verstand zegt rijtechniek, mijn gevoel zegt: Indianen.

Blik in de toekomst

Vandaag werken we in de roundpen. Horsemanship. Met twee paarden en 7 ruiters lopen we naar een hooggelegen buitenmanege die met behulp van een hek tot een cirkel wordt afgezet. Markus begint met een paard en een leadrope in z'n hand. Hij staat in het midden van de cirkel, het paard loopt aan de buitenste rand. Stap voor stap legt hij de basis van het Natural Horsemanship uit. Deze ochtend krijg ik als het ware een palet aan techniek voorgeschoteld, vergezeld van een logische, nuchtere uitleg. Lichaamshouding, energie overbrengen, drijvende, sturende en terugwerkende zones bij het paard en krachten en handelingen van jezelf. Het paard communiceert met subtiele aanwijzingen zoals een spiertrilling. Dat moet je leren zien en direct op reageren: een ruitergevoel maar dan bij werken vanaf de grond. Oefeningen als stappen, stoppen, keren, draf, komen ochtends aan bod. ‘s Middags bekijken we de film die Markus met Andrea, zijn vrouw, over Natural Horsemanship heeft gemaakt; een heldere samenvatting van de ochtend. Vol goede moed gaan we aan de slag met verfijning van de techniek op twee andere paarden. De leadrope op het juiste moment uitslaan, komt echt op seconden aan. Als ik deze dag ‘s avonds samenvat kom ik op het volgende: Monty Roberts wijst je de snelweg naar Rome, Markus geeft de Route Nationale.

Mandarijnen

Tijdens het afscheid duikt Ludwig Eschbach (vader van Markus) de boomgaard in. Hij plukt mandarijnen tot onze T-shirts zwanger zijn. ‘Voor onderweg' is zijn commentaar: illustratief voor de sfeer, kwaliteit en eenvoud van de accommodatie. In Nederland bekijken we de foto's en dan blijkt het meesterschap van Markus in de roundpen: in actie staat zijn lichaam in de dezelfde hoeken gekeerd en graden geopend als de voorwaartse beweging van het paard. Paard en mens zijn één.

Geschreven door: Monique Meijer

Reisverhaal in de ROS nr.3 september/oktober 2007

Meer verhalen over deze reis...