Reisverhalen over onze ruiterreizen

Portugal - Hogeschool dressuurcursus

Je kunt mij het best omschrijven als een fanatieke, halfgevorderde dressuurruiter. De basis zit er redelijk in, maar met de fijne kneepjes heb ik toch moeite. Natuurlijk is het mijn ambitie om verder te komen en meer technieken aan te leren. Naast paardrijden ben ik gek op reizen. Ik maak altijd een buitenrit tijdens mijn vakantie. Toen ik in de reisgids van Time Out las over een dressuurcursus in Portugal was ik direct enthousiast. Een ideale combinatie van vakantie en opleiding.

Eenmaal in Portugal aangekomen leek het een sprookje. In de bergen rondom Lissabon ligt een prachtige locatie verstopt met fantastische faciliteiten. Er zijn pittoreske stallen met, niet te vergeten, prachtige Lusitanohengsten. De één nog mooier dan de ander, en allen zeer vriendelijk en goed opgevoed. Direct na aankomst werd ons duidelijk gemaakt dat we geen anderhalf uur per les moesten verwachten, maar dat de lessen toch zeker 2 tot 2,5 uur duurden! Even wisten we niet zeker of we wel twee lessen per dag moesten volgen. In de kamer lag ook nog eens een boekje met een overzicht van alle excursies die vanuit de stoeterij gemaakt konden worden. Die zagen er toch ook wel heel leuk uit…

Twee, bijna overenthousiaste medereizigsters joelden ons tegemoet. Uit onze kennismaking bleek dat we die middag gezamenlijk les zouden hebben, en er werd ons verzekerd dat we het geweldig zouden vinden.
Als nuchtere Nederlanders lagen onze verwachtingen niet al te hoog, maar gedurende de dag bleek dat ook als de verwachtingen hoog hadden gelegen, er alles aan gedaan zou worden deze te overtreffen. Na de eerste les waren we overtuigd. Dan maar geen excursies, wij willen absoluut twee lessen per dag!
Al vanaf het eerste moment merkten we dat de paarden van deze locatie bijzonder goed en gevoelig aangereden zijn. We kregen les van twee ervaren instructeurs; Een vriendelijke, uiterst geduldige man en zijn jongere, bijzonder gedreven collega. Beiden zeer bekwaam in hun vak, maar met een totaal andere stijl van lesgeven. Gedurende de week werd vanzelf duidelijk welke instructeur bij welke ruiter paste, hier werden de lessen dan ook op aangepast. Ondanks dat we, zoals verwacht, erg geconfronteerd werden met onze eigen rijstijl, en het af en toe ook best wennen was deze hengsten te rijden, ben ik zonder al te veel kleerscheuren door mijn eerste les gekomen. Er werd wel direct medegedeeld dat de groep opgesplitst zou worden in twee groepjes van twee, het niveauverschil was te groot.

Passage, piaffe en pirouettes 

Bij het diner 's avonds werd het ons duidelijk dat deze week pittig zou worden. Een evenzo fanatieke Duitse amazone kwam moeizaam de eetkamer binnen. De eerste twee intensieve dagen hadden bij haar hun tol geëist, en zij had die dag niet kunnen rijden vanwege spierpijn. Later bleek dit vooral aan haar eigen fysieke conditie te liggen. De paarden en zadels waren zelfs zo comfortabel dat wij eigenlijk nauwelijks last hebben gehad van spierpijn.
De dagen die volgden, waren een droom voor iedere dressuurgek. Ze waren alleen maar gevuld met eigenlijk enkel heerlijk eten en dressuurtraining.
’s Ochtends bijtijds op, heerlijk rustig ontbijten, en dan naar de paarden. Wanneer er tijd over was, gingen we rustig even zitten met een kopje thee terwijl we toekeken hoe de hogeschoolruiters de jonge paarden trainden.
Er was altijd even gelegenheid om met de instructeur van gedachten te wisselen over de moeilijkheden die we tegenkwamen in de lessen. Vaak werd ook de keuze van de paarden voor die dag daarop aangepast. Ik kreeg bijvoorbeeld een ervaren, ouder paard waarmee ik mijn eerste stang en trens-ervaring had. Mijn vriendin wilde graag wat gevoeliger in haar handen worden. Ook daarvoor hadden ze een geweldig leerpaard. Zo hadden ze eigenlijk voor elke ruiter wel een aantal paarden. Had je zelf een favoriet, dan was de kans groot dat ook daar rekening mee gehouden werd.
Om vast aan elkaar te wennen poetste iedereen zijn eigen paard (al dan niet met paardenstofzuiger), en zadelde deze de met schapenbont beklede dressuurzadels.

Tijdens de lessen werd heel veel aandacht besteed aan het rechtrichten van de paarden door middel van zijgangen en wijken. Schoudervoor, schouderbinnen- en schouderbuitenwaarts, wijken, appuyeren, en travers werden in elke les meegenomen. Afhankelijk van het niveau van de ruiter werd dit in stap, draf of galop uitgevoerd. Naast deze basis werd, eveneens afhankelijk van het rijniveau, aandacht besteed aan oefeningen als passage, piaffe, Spaanse pas, pirouettes, galopwissels en levade.
Na de ochtendles en het naverzorgen van de paarden kon iedereen direct aanschuiven voor de warme maaltijd, die dagelijks als lunch geserveerd werd. Er was voldoende tijd om gezellig te tafelen onder het genot van een glaasje wijn en een kopje koffie na het toetje.

Souvenir 

Voordat we aan het einde van de middag het lesritueel herhaalden en van het daarop volgende diner konden genieten, had iedereen nog even tijd voor zichzelf. Omdat wij in September reisden, was het helaas net iets te fris om een duik te nemen in het uitnodigende zwembad. Maar de tijd was zeer welkom voor een middagdutje, of om er even op uit te trekken met onze huurauto. De omgeving is prachtig om doorheen te rijden. In het nabijgelegen dorp is een kleine ruitersportzaak gevestigd. Ondanks dat de winkels in Portugal normaal gesproken enkele uren gesloten zijn rond lunchtijd, was de eigenaar van deze winkel zo vriendelijk om op verzoek van onze gastvrouw toch open te blijven. Gelukkig maar, want een bezoekje aan dit winkeltje was zeker de moeite waard. Wat een hoop paardenspulletjes werden in dit kleine zaakje aangeboden! Van peesbeschermers tot prachtige Portugese zadels en hoofdstellen. Leer is in Portugal beduidend goedkoper. We zijn dan ook beiden teruggekeerd naar de locatie als trotse bezitter van een paar nieuwe rijlaarzen.

Zoals te verwachten was de week veel te kort. Voor we het wisten waren we alweer onze spullen aan het pakken. Weer terug in het vliegtuig keek ik nog eens terug op die fantastische week. Wie had ooit gedacht dat ik een vloeiende piaffe uit zou voeren? En dan nog wel op zo’n prachtige, donkere Lusitanohengst. Of galopwissels om de paar passen, of de passage, of de Spaanse pas… Een geweldige ervaring! Gelukkig hebben we veel video-opnames gemaakt. Daar moeten we het maar mee doen tot volgend jaar. Volgend jaar? Jazeker, wij gaan terug!

M. Rietbroek, Hoefslag december 2006