Reisverhalen over onze ruiterreizen

Frankrijk - Zandstranden in Les Landes

Toen ik naar Frankrijk vertrok, zag ik mezelf al helemaal op een paard met wapperende manen over het strand galopperen. Maar zelfs in deze dromen zag ik niet zo'n stralende zon, zo'n enorme branding en vooral niet zo'n ongelofelijk uitgestrekt en verlaten strand! Het was in werkelijkheid nog veel indrukwekkender dan ik me voor had gesteld.

De eerste dag zouden we pas ‘s middags gaan rijden, dus we hadden de ochtend vrij om de andere deelnemers te leren kennen en om de omgeving alvast te verkennen. We hadden een helr leuke, gemengde groep, met mensen uit Amerika, Zwitserland, Frankrijk en Nederland. Ik was meteen al onder de indruk van het prachtige zandstrand van Mimizan en de hoge golven daar.

Die middag gingen we voor het eerst naar de paarden, die lekker onder de bomen liepen. Ze glansden allemaal en hoewel ze zeker niet vet waren, kwamen ze ook niets tekort. Het waren stuk voor stuk echte atleten: goed gespierd en in superconditie.

Michel, die onze trektocht leidde, had al een voorlopige indeling van de paarden gemaakt, op grond van de gegevens die hij over ons had doorgekregen. Hij sprak dat nog even met ons door en hij wisselde nog een paar paarden naar aanleiding van wat hij van ons hoorde. Er waren meer dan genoeg paarden (zo'n 35 en wij waren met 10 personen) en alleen de paarden die de week daarvoor al op trektocht waren geweest mochten deze week niet mee.

In de bak werd gecontroleerd of al het tuig goed zat en gaf Michel wat aanwijzingen terwijl wij rondstapten en draafden. Dat was bijna de enige keer dat we zo achter elkaar aan reden. Al gauw gingen we de bak uit voor een rit door de omgeving. Die rit was al mooi, maar ook erg nuttig. Als een combinatie toch niet bleek te klikken, kon er nog voor een ander paard gekozen worden voor we echt gingen trekken. Bij ons bleek de pony van de jongste deelneemster iets te heftig en zij kreeg daarom een ander paard waar ze helemaal verguld mee was.

Het opvallendst aan de manier van rijden vond ik, dat we vrijwel nooit achter elkaar aan moesten en hoefden te rijden. Michel wilde voorkomen dat de achterste ruiters in het stof van hum voorgangers zouden rijden. We reden daarom bij voorkeur niet over de paden, maar dwars door het bos. Michel gaf dan globaal de richting aan en iedereen kon dan zijn eigen weg door het kreupelhout zoeken. Regelmatig wachtten we dan weer op elkaar en we reden pas weer verder als de groep compleet was.

We hebben heel veel gegaloppeerd en dat deden we meestal wel op de paden. Om te zorgen dat we ook dan geen stof gingen happen, deden we dat om de beurt. Michel stuurde steeds één iemand vooruit. Die persoon kreeg dan instructies mee zoals: "Galoppeer maar tot aan die heuvel daar en dan ga je rechtsaf en stappen." Soms ging dat wel eens mis, zoals de keer dat ik moest stoppen bij het eerstvolgende huis dat ik tegen zou komen. Dat huis bleek intussen afgebroken te zijn, dus we hebben toen wat langer gegaloppeerd dan eigenlijk de bedoeling was....

Door deze manier van rijden had je echt het gevoel dat jij je eigen paard reed. Het was zeker niet zo dat alle paarden gewoon maar achter hun voorganger aan liepen. We reden ook niet allemaal in hetzelfde tempo, maar doordat we zo vaak galoppeerden en dan weer op elkaar wachtten, bleef de groep wel bij elkaar.

De paarden waren voornamelijk Anglo-Arabieren met een dijk van een conditie. Het viel niet altijd mee om op je beurt te wachten als er al een paar mensen weggegaloppeerd waren, maar met Michels aanwijzingen kreeg bijna iedereen het voor elkaar. De eerste dag had ik mijn handen echt vol aan Jaina, mijn paard, maar vanaf de tweede dag was ik echt verkocht. Wat een geweldig paard! Heel licht, heel gevoelig, behoorlijk fel maar goudeerlijk.

De omgeving was prachtig en heel afwisselend. Af en toe reed je over een open stuk, maar er waren ook plaatsen waar we tussen meer dan manshoge varens doorreden. Je zag dan alleen nog een stukje cap van de anderen! Soms reed je dwars door een dennenbos, dan langs een meer of door een moeras, dan over een kale heuvelrug zodat je een prachtig uitzicht had, maar voor mij was het strand toch wel het hoogtepunt.

De kust bij Les Landes staat bekend om zijn indrukwekkende branding en zijn prachtige zandstranden. Ik had verwacht dat het strand in juli overvol zou zijn en dat we misschien een keer ‘s ochtends vroeg of ‘s avonds laat op het strand zouden kunnen rijden. Maar er liggen daar kilometerslange zandstranden die, ook in het hoogseizoen, helemaal verlaten zijn. De stranden zijn volledig vlak en er ligt nergens rotzooi. Je voelt je helemaal alleen op de wereld als je zo van de groep weg galoppeert, want je ziet alleen maar de eindeloze golven, het strand en de strakblauwe lucht. Heerlijk om zo door de branding te galopperen!

Alle paarden gingen gemakkelijk het water in. We hebben een lake-race gehouden, door een beekje gewaad, in een groot meer met ze gespeeld en op de laatste dag hebben we allemaal met onze paarden in de zee gezwommen. De golfslag was toen zo sterk dat je zelf met geen mogelijkheid in de branding kon blijven staan, maar de paarden hadden hier helemaal geen moeite mee. Vanaf een zandbank zijn alle paarden terug naar de kust gezwommen.

De dagindeling was afgestemd op het warme weer, hoewel het zo in de buurt van de kust bijna overal wel waaide en het eigenlijk nooit onaangenaam warm werd. We vertrokken ‘s ochtend rond een uur of 10 en reden dan 3 uur lang fanatiek. We galoppeerden veel en rustig galopperen zat er zeker de eerste twee dagen niet bij iedereen in. Om een uur of 1 kwamen we dan aan bij de pauzeplaats. Daar had Yazid, onze voortreffelijke kok, dan al de tafel voor ons gedekt. De paarden werden in een wei gezet met gras, schaduw en water en ondertussen konden wij aanschuiven voor de uitgebreide lunch. Daarna hielden we nog een siësta en pas tegen 4 uur zadelden we de paarden weer op. Dan reden we nog 3 tot 4 uur tot de plek waar we gingen overnachten. Daar had Yazid dan onze tenten al voor ons opgezet en stond onze bagage weer voor ons klaar. De paarden konden weer de wei in en wij konden gaan douchen en dan heerlijk gaan dineren.

Tijdens het eten zorgde Yazid er telkens voor dat het ons aan niets ontbrak, terwijl Michel gezellig met iedereen praatte in het Frans, Engels, Duits of Spaans. Hij heeft over allerlei onderwerpen heel veel te vertellen, zo weet ik nu pas hoe het komt dat mannen pas gaan snurken als ze kinderen hebben...

Terwijl we aan het trekken waren lag de nadruk er steeds op dat je je paard onder controle moest proberen te houden. Als een paard als een idioot wegstoof als hij mocht galopperen, dan wilde Michel dat je hem terugnam en opnieuw aan galoppeerde. Dan ging het nog altijd behoorlijk hard, maar wel op jouw initiatief. Op de laatste avond kende iedereen zijn paard echt goed en lukte het iedereen ook om de controle te houden. Toen hebben we ze op het strand echt voluit laten gaan. Ik rijd al sinds mijn zesde en houd echt van een flinke galop op zijn tijd, maar zo hard als we toen gegaloppeerd hebben, had ik nog nooit gedaan!

Ik denk dat ik op alle andere paarden die met ons mee op trektocht zijn geweest ook een fantastische trektocht had gehad. Er was niet een paard bij dat me niet aansprak. Maar mijn eigen paard, Jaina, was toch wel het gaafste paard dat erbij was. Het grappige was, dat iedereen er aan het eind van de week zo over dacht: alle paarden waren leuk, maar iedereen vond zijn eigen paard het beste.

In de zomermaanden heeft Michel een vaste afspraak met een professionele fotograaf. Die komt elke keer dat de paarden op het strand zijn foto's maken. Ik heb nu een hele CD vol met schitterende foto's van de hele groep en van mij en Jaina alleen terwijl we op het strand en door de branding galopperen, bij zonsondergang over het strand crossen en met de paarden in zee zwemmen. Een prachtige herinnering aan een onvergetelijke reis.

Joyce van Hoorn

Meer verhalen over deze reis...

• Frankrijk - Zandstranden in Les Landes