Reisverhalen over onze ruiterreizen

Portugal Sao Miguel - Het groenste eiland van de Azoren

Op maandagavond komen we om ongeveer 23.30 u plaatselijke tijd aan op het vliegveld van Ponta Delgada en worden we opgewacht door Claude die ons meeneemt naar de locatie. We krijgen een korte rondleiding door het huis. Opvallend is het luik in de eetruimte waarachter een stal is. Claude opent het luik even om ons kennis te laten maken met éen van de paarden: Gingaõ. We worden ook gewezen op het whiteboard waar het programma op staat voor de volgende dag.

Dinsdag: Om 9.00 u. gaan we ontbijten. Een van de medewerksters, Ullis, komt zich alvast even voorstellen. Van haar zullen we om 10.00 u. een les krijgen. Als we ons melden bij de stallen krijgen we een warm welkom van Christina, de drijvende kracht achter van deze locatie. Ik krijg Estrelinha toebedeeld, Ron mag Nobresa proberen. Omdat het weer wat onzeker is besluiten we in de binnenmanege te gaan rijden. Het rijden van merries is wel weer even wennen voor ons. Ron kan uiteindelijk aardig goed overweg met Nobresa, die over het algemeen een ontzettend druk paard is. Estrelinha heeft hele makkelijke gangen maar is nog wel te voorwaarts. Tijdens de les moeten de paarden vooral goed verzameld lopen.

Om 13.00 u. staat onze lunch klaar, compleet met flessen rode en witte wijn. Daarna gaan we met Malin mee voor een rit door het bos achter de quinta. We moeten daarvoor eerst een stuk door de smalle, drukke straten van het dorp. De paarden die we rijden, Qima en Gingaõ, blijken 100% verkeersmak, net als alle anderen zoals we in de loop van de week zullen merken. Twee honden, Cookie en Colin, lopen de hele rit met ons mee. We rijden nu voor het eerst tussen de vele muren van lavasteen door. De muren zijn van losse op elkaar gestapelde lavastenen die de aardbevingen goed kunnen doorstaan. Het stuk bos lijkt op een jungle waarin de 'gingerlily' veel voorkomt. Dit is een uitheemse plant waar de paarden gek op zijn. Het bos is duidelijk geen toeristische attractie gezien de hoeveelheid puin die her en der is gestort. De Azoreanen doen daar niet zo moeilijk over. Eenmaal thuisgekomen spoelen we de paarden goed af. Dit is een ritueel dat na iedere rit terugkomt.
Tijdens het diner komt Christina aan iedere tafel langs met het whiteboard om het programma voor de volgende dag door te spreken. Dit gebeurt iedere avond, zo blijkt. Ieder koppel krijgt een persoonlijk programma aangeboden, soms worden er tweetallen samengevoegd, maar vaak ook niet.

Woensdag: De paarden worden in de truck geladen en naar de krater van Sete Cidades gebracht. Ron en ik mogen mee in de cabine en kunnen zien hoe behendig Antero de wagen over de bergwegen manoeuvreert. We gaan een dagrit maken rond de twee meren in de krater. Mijn paard voor die dag is Tor, Ron rijdt voor het eerst op Brisa. De weg naar de top van de berg is aan weerszijden sprookjesachtig begroeid met blauwe hortensia's. Er gaan die dag ook twee Zweedse journalisten mee die een reportage maken voor een magazine voor een Zweedse chartermaatschappij. Onze gids Jannika en ik poseren voor een actiefoto op Estrelinha en Tor. Nadat we tijdens de pauze het uitzicht op de tweekleurige meren hebben bewonderd dalen we behoedzaam af, de krater in. We steken de brug over en rijden naar de picknickplaats langs het groene meer voor de lunch die inmiddels door Antero is klaargezet. De paarden worden aan een halster aan een ketting op het grasveld ernaast gezet. Tijdens de rit hebben we al diverse openbare drinkplaatsen opgezocht om de paarden te laten drinken.

Na de lunch maken we een paar vliegende galops langs het blauwe meer. Freewind blijkt de snelste achter Estrelinha, iets wat hij vaker zal waarmaken. Om ongeveer 17.00 u. laden we de paarden weer in de truck, ieder naast zijn/haar maatje. Terug op de quinta krijgen de paarden weer een douche.

Donderdag: 's Morgens worden we opgehaald door Lisa, een Canadese die al 12 jaar op het eiland woont. Ze neemt ons mee naar Lagoa waar we de keramiek fabriek bezoeken, de enige op het eiland. Hier worden alle tegeltableaus op de muren van huizen, de straatnamen, etc gemaakt. Daarna bezoeken we een ouderwetse smid. Toevallig wordt er net een paard beslagen, maar hij restaureert ook rijtuigen. We rijden door naar het vulkaanmeer Lagoa de Fogo, de hotspring en (warm)waterval.

's Middags laden we de paarden weer in de truck voor een rit aan de noordkust van het eiland. We rijden met een Russisch paar en het Duitse koppel Alfred en Andrea achter Nelson aan. Portugees machismo wordt uitgebreid getoond als Nelson Nobresa tot levades verleidt alvorens een galop in te zetten. Er wordt in een straf tempo gereden over stenige ondergrond maar de paarden hebben nergens last van. Qima en Ron's paard Ze doen erg hun best en kunnen goed bij blijven.
's Avonds tijdens het diner vertelt Christina ons dat we morgen met z'n tweeën een dagrit met Nelson gaan maken langs de zuidkust.

Vrijdag: 10.00u. paarden laden. Nobresa, Freewind en Brisa gaan er als laatste in, want wij worden al bij Relva uitgeladen waarna we via Feteiras naar Ginetes zullen rijden. Het klimaat is hier veel droger, er zijn nauwelijks muurtjes van lavasteen maar wallen van uitgesleten zandlagen. We rijden dwars door het dorpje Feteiras waar we veel bekijks oogsten. Om 13.00 u. komen we bij een restaurant aan, bekend om zijn echte Portugese keuken. Achter het restaurant staan al voer en halsters voor de paarden klaar. Ze worden op het stukje gras gezet, Freewind mag bij een kuil, waar hij graag in gaat liggen. Met z'n drieën genieten we van de tomatensoep, kaas en brood, bonenschotel met aardappelen en, als altijd, veel fruit.
Na de uitgebreide lunch maken we Freewind wakker en vervolgen we de rit. We rijden nu meer langs de kust en stoppen af en toe om vanaf een berg of een uitkijkpunt van het uitzicht te genieten. De paden zijn hier gelijkmatig en van hard zand. Aangezien onze gids een reputatie heeft hoog te houden is het nu tijd voor wat snelle galopjes. Freewind is zeer aan Nobresa gehecht en heeft toch nog iets van een renpaard in zich en gaat vrolijk de strijd aan. Ron en Brisa nemen wat meer de tijd maar Brisa trekt iedere keer een sprintje als ze de rest uit het oog verliest. We beëindigen de reis op een viewpoint waar je, als je geluk hebt, walvissen en dolfijnen kunt zien. Het interesseert de paarden niet; Brisa gaat op rust staan, Freewind wil grazen en Nobresa keert haar kont naar de zee en kijkt de weg af alsof ze op de bus staat te wachten. Nelson wacht met de paarden op de truck en wij worden, heel luxe, met de taxi teruggebracht naar de quinta. We rijden nu het grootste deel van de rit die we te paard hebben gemaakt terug met de auto en merken dat we een flinke afstand hebben afgelegd. Ook het heerlijke weer maakte deze rit tot de meest bijzondere van de week. s' Avonds worden we getrakteerd op een echte Azorense boerenmaaltijd van vlees en bonen met brood.

Zaterdag: 's Ochtends worden we naar het begin van de rit gebracht, Agua de Pao. Estrelinha nemen we mee in de trailer. Freewind ligt en Brisa staat daar al te wachten. Christina is onze gids vandaag en ze zal ons alles vertellen over de vegetatie die we tegenkomen, o.a. tabak en de blauwe 'vuilnisbloemen' die groeien waar rommel ligt. We moeten eerst door koeienweilanden bergopwaarts. De paarden doen dit zelf, wij lopen ervoor of achter. Het wordt een heerlijk relaxt ritje waarbij we veel van het eiland en het ontstaan van de quinta te weten komen.
's Middags worden we in een taxi naar het centrum van Ponta Delgada gebracht. Uiteindelijk blijven we hangen op een terras op het kerkplein met uitzicht op een originele Victoriakoets met een tweespan Lusitano's ervoor. Tijdens het diner horen we dat we morgen Freewind en Brisa weer meekrijgen voor de derde dagrit.

Zondag: Malin en Cookie gaan ons voor als we vertrekken vanaf de quinta richting Agua de Pao. We rijden door het Piggy-bos waar we een lange relaxte galop maken tot we uitkomen bij een van de grootste varkensboerderijen van Europa; meer dan 18.000 moeten er zitten. We rijden daarna het terrein van een bevriende boer op waar we onze laatste race houden. We starten naast elkaar en galopperen een grasheuvel op. Malin en Rumola winnen, Freewind is tweede en Brisa komt bijna tegelijkertijd aan tot haar eigen verbazing. Op de top laten we de paarden even uitblazen en grazen terwijl we wachten op Cookie. We lunchen bij een verlaten boerderij. De paarden worden in de schaduw gezet met een emmer voer. Christina voegt zich wat later bij ons en laat zien waar hier theeplanten groeien in de berm.
Het is erg warm deze dag dus de paarden krijgen een extra lange douche na afloop.

Maandag: Als we voor de laatste keer naar stal lopen zien we de paarden alweer klaarstaan om met een groep beginners een rit te maken. Wij gaan even naar boven om naar de les van Alfred en Andrea te kijken. Om 11.00 u. rijdt Christina ons naar het vliegveld. Nu pas vinden we tijd om foto's van ons eigen paard 'the mysterious horse"te laten zien. We beloven terug te komen dus het afscheid is niet al te droevig. We slaan nog wat chã verde in en aanvaarden de terugreis.

Sao Miguel, juli 2007