Reisverhalen over onze ruiterreizen

Costa Rica - Treed in de voetsporen van de Conquistadores

In Costa Rica ben je nooit alleen... er zijn altijd wel ergens dieren/insecten:

En dat is precies wat me naar dit land toe trok. Zou ik apen in de boom zien? Eenmaal op het paard bewonderde ik de eerste al...niet wetend dat zo ongeveer bijna in elke boom hier wel apen leven. In Nederland was het lente...maar die vogels kunnen niet opfluiten tegen al die vogels in dit land. GEWELDIG! Tja, en als er zoveel natuurschoon is...ja dan horen daar ook de insecten bij en gevaarlijke dieren bij. Wij rijden elkaar dood op de snelweg, denk ik dan maar. Elk land heeft zijn gebruiksaanwijzing waar je mee leert te leven.

Om maar bij het begin te beginnen: Met een minibus vertrokken we vanuit het hotel naar de paarden. Stanley haalt prachtige cowboytrucks met een paard uit en zegt me dat ik nu aan de beurt ben. Help...ik ben geen western ruiter, en dat beest is nu helemaal temperamentvol. Maar ik kruip er braaf op en galoppeer tot mijn verbazing net zo kundig als hij met dit paard. Ook die welbekende snelle wendingen maakt het paard bij mij. En ook al de andere paarden showt hij; ieder krijgt een reactief beest onder z'n achterste. En als eenmaal iedereen op een paard zit, vertrekken we meteen. De paarden dribbelen van energie...maar later weet ik dat dit niet komt door de kennismaking. Deze paarden zijn altijd temperamentvol! Nog nooit heb ik op zulke goed beleerde paarden gereden (en dan heb ik toch al zo'n 20 verschillende tochten gedaan). Met m'n pink weet ik dit actieve beest in te houden. Stanley schijnt zelfs met beginners met deze paarden te werken (maar doet dan veel langer over de tocht zei hij).

Soms met kapmes gaan we door het woud. Dit is wat ik van de tocht verwachtte. Maar de tocht heeft meer in petto dan wat ik mezelf toewenste:
We komen aan bij een haciënda met zwembad. Dat zwembad hoeft voor mij normaliter niet zo. Maar in deze tocht leer ik het zwembad zeer waarderen. Het warme weer maakt dat het heerlijk is om na een paardrijdtocht af te koelen in het heerlijke water. En na een tocht is er elke keer heerlijk eten. Dit land is rijk aan producten, dus we smullen meer dan dat mijn buik in Nederland gewend is.

De tochten hier zijn elke keer weer anders. De ene keer gaan we door afgezet gebied en ontdekken de natuurschoon van vennetjes, woud en rivieren. De andere keer galopperen we langs strand en palmbomen. Een duik in de oceaan en verse kokosnoten geven verfrissing aan de warmste dag(en) van het jaar.

Stanley wijst ons erop dat er activiteiten zijn, maar die vallen buiten het programma, of we mee willen? Ja natuurlijk! Zo maken we een rodeo mee en maken een paardrijdtocht met vele cowboys.
De rodeo was vreselijk om te zien. Wat een dierenleed! De stieren werden niet gedood, maar ik denk dat deze beesten van de stress wel zo vals geworden zijn dat ze niet meer gewoon los kunnen lopen. Ook ben ik blij dit gezien te hebben. Het is de bodem van hun cultuur: Ze zien dit van baby af aan, want het is een belangrijke ontmoetingsplek. Mannen profileren zich met stoer gedrag. Dit is ook Costa Rica.

Liever zie ik dat mensen elkaar ontmoeten via de paardrijdtocht. Pubers met naaldhakken en strakke broek, kleine kinderen, een paar dronken lui...alles gaat te paard. En een enkeling die niet kan paardrijden, maar die deze bijeenkomst terecht niet wil missen. Aan het eind van de tocht een barbecue, dans en karaoke; karaoke, dè ontmoetingsbezigheid in Costa Rica. Zulk soort ontmoetingen hebben mijn voorkeur.

Gewend zijnde aan trektochten te paard, moet ik wennen aan dat dit meer een trektocht per minibus is. Maar spijt van mijn boeking heb ik niet. Deze afstanden kan een paard niet afleggen. Ik zie zo meer van het prachtige landschap wat aan mij voltrekt. Helaas opgehouden door een politiecontrole, moeten we in het donker verder reizen. Maar des te bijzonder de verrassing als ik de volgende ochtend de gordijnen open van de prachtige hotelkamer...Ik kijk uit op een geweldig grote werkende vulkaan! Een vulkaan waarna ik twee tellen later te paard naar toe ga. Het paard waar ik op rijd, daar moet ik wel even aan wennen; het is afscheid nemen van de geweldige paarden en persoonlijke contacten die we de eerste dagen gehad hebben. Maar het nieuwe avontuur lokt. Na alle ervaringen van de eerste dagen wat verwerkt te hebben in de warmwaterbron van de vulkaan, gaan we weer met de minibus verder.

Mysterieus is het in dit gebied omdat het er bijna altijd mistig is. Als we per boot een meer over gaan, ontdek ik dat mijn kamerplanten hier in de bomen groeien. Onderweg komen we nog een bosbewoner tegen die ons spontaan begroet. Maar ook de apen, bijzondere vogels, natuurschoon....de weg naar onze laatste verblijfplaats is weer een hele belevenis.
We hebben een tussenstop waarbij we de toppen van het woud bekijken te voet, want we lopen over een pad met bruggen, die ons op aap- en vogelhoogte brengt. Voor de waaghalzen is er een tocht waarbij je aan een kabel van boomtop naar boomtop roetsjt. Wel moet er extra betaald worden voor deze adrenalinetocht. Extra geld meenemen is op deze tocht wel belangrijk. Overal wordt tipgeld voor betaald, dus je kan je geld hier goed laten rollen. 

Als we aankomen bij onze verblijfsplaats begroet een bewoner van dit gebied me meteen. Ik weet niet hoe snel ik mijn fotocamera moet pakken om hem me te nemen als gezien-bewijs naar Holland. Maar twee stappen verder ontdek ik dat het hier wemelt van de kameleonnen. En ik begrijp ze wel; ze zijn op één van de mooiste plekken gaan wonen. Wat een prachtig terrein! Maar dat is dan ook precies omschreven wat ik zo mooi vind aan deze plek. Het is hèt vogelparradijs van Costa Rica...dus ook iets wat toeristisch. Al die toeristische dingen ben ik niet zo gewend op mijn vakanties...maar ik had het niet willen missen. Het is hier weer zo'n ander gebied.

Op de terugweg komt Stanley ons nog even opzoeken. Een paar mensen uit onze groep hebben hun vakantie kunnen verlengen om nog twee dagen bij hem te kunnen zijn om te kayaken "tussen" de krokodillen. Als ik weer thuis ben en hun foto's zie, dan denk ik...dit is toch wel een plek waar ik naar terug zou willen. Misschien is het zelfs wel een land waar ik zou willen wonen. Het land kent geen orkanen (maar vangt de regen van zo'n storm, heeft veel mooi weer en goede leefomstandigheden (dieren, natuur, fruit en groenten, leuke menselijke contacten, voldoende goede voorzieningen...). Voor nu kijk ik met goede herinneringen terug en sta meer open voor standplaatsvakanties.

Els Hardorff, maart 2009