Reisverhalen over onze ruiterreizen

Spanje - Andalusië verkennen met een Andalusiër

Ik had al veel gelezen en gehoord over het mooie gebied Andalusië, in het zuiden van Spanje. Nu had ik eindelijk ook zelf een reis geboekt! Met een leeftijdgenoot die ik ontmoet had via het forum van Time Out Reizen vertrok ik zondag 22 juli naar wat een onvergetelijke reis zou worden...

Na een korte vliegreis van nog geen 3 uurtjes, waarin ik opgewarmd werd door een reisverslag over Andalusië van Floortje Dessing, gelezen in het vliegtuig, waren we om half 8 's avonds goed en wel in Malaga aangekomen. Na een korte autotocht van 20 minuutjes kwamen we aan op wat, helaas maar voor een week, ons thuis zou worden! Eenmaal de sleutel ontvangen openden we de deur van onze kamer en ons beider mond viel open. We stapten binnen in een frisse witte kamer, met een enorm bed. En daarachter was een schitterend plaatje te zien: briesende en hoefschrapende paarden stonden voor ons en om ons heen, loslopend in kuddes in paddocks, daarachter nog een vergezicht aan bergen, het stadje Fuengirolla en de eindeloze zee. Om dit alles nog beter te zien dan vanachter de schuifpui, openden we deze en stapten ons ruime balkon op met twee ligbedden. Onze vakantie kon niet meer stuk en we hadden nog niet eens gereden op, wat zou blijken, deze fantastische betrouwbare paarden.

De gereden ritten waren meer dan schitterend en eigenlijk onbeschrijfelijk, maar ik ga het toch proberen. De eerste dag verkenden we de paarden, de manier van rijden en daarmee de directe omgeving van de ranch. Hierbij werd de eerste rengalop een heuvel op gemaakt! Geweldig! Alsof je vliegt over dit schitterende land, gingen we de ranch weer tegemoet, nadat we heerlijk ontspannen, zonder gebruik van onze eigen benen en rijdende met één hand compleet hadden kunnen vertrouwen op deze hardwerkende paarden. Wat we ervan vonden was de vraag voordat we afstapten, van de rit en van het paard. "It was a great ride en I have a great horse!" Antwoordde ik in mijn simpele Engels. Maar meer hoefde ik er niet van te maken, want ik was meteen verliefd op mijn 'Curioso'. De tweede dag stonden we op voor de strandrit en als ik de eerste dag al het gevoel had gehad dat ik gevlogen had, dan deed ik dat nu helemaal! Mensen fotografeerden ons, stonden op en deden een stapje naar voren om ons beter te kunnen zien. Zo grandioos als het voelde, moest het er dus ook uitzien! Op dag 3 begon onze vierdaagse trektocht. Nu leer je het land pas echt kennen. Werkelijk alle vruchten groeien je om de oren, we hebben geplukt en geproefd en genoten van de groeiende vruchten: sinaasappels, citroenen, limoenen, amandelen, vijgen, olijven en ook kruiden als anijs en oregano kom je regelmatig tegen. De paarden waren dol op het Johannesbrood en ook op de vijgen die ik samen met mijn paard gegeten heb! Je rijdt door berg en dal, over glooiende landschappen, door een rivier, door dorpjes zoals je deze alleen uit een zoetsappige roman kent en zelfs door kuddes koeien en paarden! Je moet niet vreemd opkijken als er ineens een schaapsherder voor je de weg oversteekt met zijn kudde. Dit gebeurde ons dan ook meerdere malen. De mensen die we ontmoetten waren allemaal even vriendelijk, gingen voor ons aan de kant, wachten tot we voorbij waren of vonden het gewoon leuk om dit schouwspel te bewonderen. Het eten en de bediening was prima. Gezond werd afgewisseld met lekker snoepen en natuurlijk wordt er ook echt Spaans gegeten. De paella was heerlijk!

Behalve de omgeving heb ik al mijn goede woorden over voor de paarden. Al na de eerste rit voelde ik een oprechte vertrouwensband en respect voor mijn paard, wat gedurende de vakantie alleen maar groeide. Dit paard heeft mijn vakantie compleet gemaakt. Dit paard zorgde ervoor dat ik iedere dag totaal zorgeloos, met heel veel plezier, enthousiasme en nieuwsgierigheid weer op zijn rug stapte, waar ik heel dankbaar voor ben. Dit paard liep nieuwsgierig met zijn oortjes naar voren, klom en klauterde voor mij en maakte met mij ondenkbare afdalingen en dat allemaal zonder slippen, uitglijden of tegenzin. De Andalusiër is hier thuis en dat kon je merken. De paarden zijn in hun element en lijken aan je te willen laten zien waar ze wonen en werken en hoe trots ze daar op zijn. Ik durf met mijn hand op mijn hart te zeggen dat er geen één paard bij was dat ook maar iemands vertrouwen beschaamd heeft. Het gevoel waar ik mee terug naar huis gegaan ben, is een enorm gemis van de omgeving, de vriendelijke en geduldige mensen en natuurlijk van degene die mij deze week het meest dierbaar was: Curioso.

M. Kreuze
juli 2007

Meer verhalen over deze reis...

• Spanje - Andalusië verkennen vanaf de rug van een Andalusiër
• Spanje - Andalusië - Reisverhaal in de Hoefslag
• Spanje - Al rijdend op mijn Andalusiër in Andalusië