Reisverhalen over onze ruiterreizen

Frankrijk - Wild West in de Haut Languedoc

Mensen hebben idealen en hoe ouder men wordt des te groter het verlangen om dingen te gaan doen waar men als kind al van droomde.
Cowboy spelen doe ik al sinds ik kan lopen en het paardenvirus waar ik gelukkig mee behept ben heeft dat alleen maar versterkt.
Na enige trektochten en spielerei in Nederland en de Ardennen heb ik dit jaar ar geboekt via Time-Outreizen voor: 

"Het Echte Ranchleven is dichterbij dan u denkt"

Vrijdag 16-05-2008
De ranch is gelegen in de Haut Languedoc in de buurt van La Salvetat sur Agout en ongeveer 1200 kilometer rijden vanaf Vught. Ik heb besloten om er op mijn gemak twee dagen over te doen en overnachtte in de buurt van St. Chély d'Apcher ongeveer 200 kilometer van de eindbestemming.

Zaterdag 17-05-2008
Na wat rondzwervelingen door de omgeving, kwam ik rond een uurtje of drie op de ranch aan dankzij Tom-Tom, die  is erg goed in het vinden van haast onherbergzame  paden. De verwelkoming was meer dan hartelijk. Ik werd ontvangen met een stralende lach van Gaudelaine: een zeer spontane blonde meid die toevallig ook uit Vught kwam. Hoe klein kan de wereld zijn om elkaar te leren kennen 1200 kilometer van huis terwijl je hemelsbreed slechts 900 meter van elkaar woont.

Het Belgische clubje Sonia, Valentinus en Rony was reeds gearriveerd en voor mijn gevoel klikte het meteen. Het wachten was nu nog op een Duitse en twee Engelse gasten, die met vliegtuigen, treinen en uiteindelijk met de transferwagen zouden komen.

Gaudelaine, Brabantse als zij is, nodigde ons uit voor een welkomstdrankje in de bar want ze zag wel dat wij hoognodig behoefte hadden aan een biertje. Even later maakte we ook kennis met Jacqueline, de dochter van de rancher, die samen met haar vader het bedrijf leidt. De kamers werden ingedeeld zodat iedereen zich een beetje kon gaan opfrissen en de eerste indrukken van de schitterende locatie kon gaan verwerken.

Tegen etenstijd maakten we kennis met de rancher Jan-Henk verder steevast Jenk genoemd omdat de Fransen Jan-Henk niet uit kunnen spreken en hij het zelf ook wel erg interessant vindt. De eerste aanblik is overweldigend, je schrikt je werkelijk kapot maar als je hem beter leert kennen is het een goede vent type ruwe bolster blanke pit, zeker als hij over zijn paarden praat. Inmiddels waren de andere gasten ook van de partij, Martina (Tina) uit Duitsland, Jane en Nina uit Engeland. Engelse blijven een vreemd volk maar Tina paste meteen in de groep. Is altijd spannend zo'n eerste kennismaking want je gaat toch de hele week samen dingen doen en dan is het fijn als het vanaf het begin zo goed klikt. Na een real western McDonalds Hap the Big Hamburger en nog wat biertjes in de bar gingen we op tijd naar bed om uit te rusten van de reis en met gespannen verwachtingen over wat er de komende dagen allemaal zou gaan gebeuren.

Zondag 18-05-2008
Na een uitgebreid ontbijt met sapjes en heerlijk vers stokbrood gingen we rond 10 uur richting stallen om kennis te maken met onze paarden van deze week en uitleg te krijgen over de omgang met ranchpaarden.

In de grote hal, waar vanaf juni iedere zaterdagavond grote "Line-Dance Party's" zijn, gaf Jenk, op de ons inmiddels bekende geheel eigen wijze, uitleg over de omgang met, het optuigen, het verzorgen  en rijden van western paarden.

Hij nam hier ruimschoots de tijd voor omdat zijn "working ranch horses" toch het brood voor hem moeten verdienen en hij er terecht super zuinig op is.

Voor het grootste gedeelte van onze groep was het een eerste kennismaking met de meest ideale, ontspannen manier van paardrijden het western rijden. Ook ik heb, ondanks mijn jarenlange ervaring, van zijn uitleg veel nieuwe nuttige dingen opgestoken.

Jenk ging uitvoerig in op vooral de rust die je moet bewaren, het altijd vrijgeven van het bit (waslijntjes), de werking van de "neck reining": rustige teugeldruk tegen de hals met zachte ondersteuning van het buitenbeen het onder alle omstandigheden blijven zitten "with your arse in the saddle" en de drie gangen walk, jog and lope en natuurlijk niet te vergeten who (altijd handig als je wilt stoppen).

Na ruim anderhalf uur zeer duidelijke theorie en een korte demonstratie van Jacqueline op haar schitterende Palomino "Excalibur" kwam het moment dat Jenk ons de paarden toewees.

Sonia op Flasch                   een grote zwart/witte Paint
Martina op Buck                   een schitterende Appalosa
Jane op Sundance               een Haflinger (Tiroler Quarter)
Nina op Cheyenne               een grote donker Bruine
Valentinus op Esmeralda    een pittige zeer eigenwijze Vosmerrie
Rony op Butch                      een mooie donker Appalosa
En ik op Soulmate,               een mooie Schimmelruin met zwarte manen en staart die veel op mijn eigen Shadibh Star leek.

Na het zadelen wat de eerste keer voor een paar mensen toch niet echt mee viel, hebben wij o.l.v. Jacqueline een schitterende rit van vele uren gemaakt door de zeer gevarieerde omgeving. Bossen, heide velden, weilanden, zo hier en daar op de berg een huis, behoorlijke klimmetjes en pittige afdalingen. Op de prachtige brede paden werd er naar hartelust gegaloppeerd (lope), the jog geoefend en tijdens the walk genoten we van de mooie natuur in de Haut Languedoc. Tijdens de lunch vielen er wat druppeltjes wat goed voor het stof was maar ze hadden niet echt invloed op de uitstekende sfeer. Laat in de middag kwamen wij weer op de ranch terug.

Tijdens deze mooie tocht werden wij begeleid door de twee honden Puk (Duitse herder) en Bandit (Border collie). Vooral de laatste doet zijn naam steeds alle eer aan.

De sinds enige dagen aanwezige 19 jarige Black Stallion "Golden Arrow" genaamd kwam zich nadrukkelijk aan het hek manifesteren wat aanleiding gaf tot behoorlijke opwinding bij enige merries. Nadat we de paarden goed verzorgd hadden wandelden wij terug naar de ranch, moe maar vol nieuwe indrukken en snakkend naar een koel helder biertje.

's Avond hadden Jacqueline en Gaudelaine voor een overheerlijk Boeuf Bourgionne gezorgd die er bij iedereen na de vermoeiende dag goed inging. Geheel in Western Style, we beginnen ons al een beetje echte cowboys (girls) te voelen, sloten wij de avond af bij het licht van de heldere volle maan en de warme gloed van het grote kampvuur, waar ik me weer helemaal uit heb kunnen leven als pyromaan. En heel misschien gaat Tina de komende dagen nog wel op de gitaar spelen ? We zijn zeer hoopvol en laten ons verrassen.

Maandag 19-05-2008
Een felle zonnestraal door de openslaande deuren wekt mij 's morgens vroeg en doet mij slaperig beseffen dat ik zalig op vakantie ben. Het overheerlijke ontbijtje staat al weer klaar en we worden verzocht om een lunchpakketje klaar te maken want vandaag staat er een lange dagtocht met picknick at the lake-side op het programma.

Het verzorgen en zadelen van de paarden gaat al een stuk sneller en binnen no-time zijn we op weg naar het grote meer. De tocht is wederom schitterend maar nu door een totaal andere omgeving. Na een zeer steile klim, een oud smokkelpad met vele lossen stenen gingen wij over de boomgrens heen, bereikte de kale top van de berg die bezaaid lag met stenen en waar de grote gele bremvelden zachtjes deinden in de frisse bergwind.

De klim, daar waren de hellingen gisteren maar kinderspel bij, hij was steil en als ik zeg steil dan bedoel ik echt heel erg steil. Te voet waren we zeker niet bovengeraakt, het was ook verstandig om niet naar beneden te kijken en vooral niet om er veel over na te denken waar je mee bezig was.

Jacqueline die weer onze fantastische gids was, had tevoren uitgelegd wat er ging gebeuren, dat we vooral op onze trouwe viervoeter moesten vertrouwen en proberen om hem niet te storen of de richting te beïnvloeden. De ervaren paarden weten veel beter waar ze het beste hun voeten kunnen neerzetten dan wij "stomme" balast. Dus knieën strak in het zadel, goed voorover zitten, zover mogelijk naar voren de manen vastpakken en "go for it". Het is werkelijk onvoorstelbaar met wat voor zekere tred de horses hun weg naar boven zoeken, geen los steentje valt naar beneden. Ondanks de zwaarte van het parcours gingen ze allemaal in een gestaag tempo naar de top.

Onderweg had ik nog een hachelijk moment, je bent zo geconcentreerd bezig met de beklimming dat je niet continu op je voorganger let. Op een gegeven moment kijk ik omhoog en zie Jacqueline niet meer, dan schrik je en ga je twijfelen of je misschien een pad gemist hebt. Op deze berg kon je echt niet omkeren of terug en moest je rechtuit omhoog. Gelukkig vond ik snel de goede route, ze was sneaky rechtsaf geslagen na een hele grote struik waardoor ze voor even aan het zicht was onttrokken.

De beloning voor vooral de zware arbeid van de paarden was een prachtig wijds uitzicht over de bergen en in de verte konden wij zelfs de Pyreneeën zien liggen. We werden allemaal een beetje stil van zoveel schoons op de top, als mens ga je dan beseffen hoe klein je eigenlijk bent.

De afdaling was een stuk eenvoudiger maar toch nog behoorlijk pittig. Al snel zagen wij in de verte het grote meer liggen wat wederom aanleiding was voor veel foto-shootings. Het is toch wat al die digitale camera's, vroeger werd er over een foto nog nagedacht maar tegenwoordig, knippen maar jongens misschien zit er wel een goede bij. Helaas de meeste kan je inderdaad 's avonds beter maar weer deleten. Gelukkig heeft Rony aangeboden om uit de meer dan duizend foto's een keurige selectie te maken van de meest toonbare beelden. We zijn benieuwd naar het eindresultaat.

Aangekomen aan de oevers van het blauwe meer hebben wij onze paarden verzorgd en vleide we ons neer op het zachte gras, met op de achtergrond het geluid van het rustig kabbelende water. Onder de warme stralen van de reeds sterke voorjaarszon en na een slok goede whisky, oud Iers gebruik wat ik hier maar ingevoerd heb, genoten wij na alle inspanningen van onze zelfgemaakte lunch.

Oké je gaat met Belgen op stap, niets mis mee, de tijd van de flauwe Belgen moppen ligt gelukkig al lang achter ons maar dan ineens blijkt dat we toch een "echte Belg" in het gezelschap hadden.

Dit is waar gebeurd: 

• Er is een groep mensen die rustig hun boterham zitten op te peuzelen
• Er is een hond Bandit genaamd (tot zover geen problemen)
• Er is rechts héél erg veel ruimte
• Er is links héél erg veel ruimte
• Er is één Belg die een stok oppakt (tot zover nog steeds geen problemen)
• Wat doet een échte Belg met een stok en een hond ?
• Hij gooit de stok over de etende mensen heen
• Resultaat Bandit dwars door het groepje heen en Jacqueline een beuk in haar rug.
• Oké, kan iedereen overkomen even niet nagedacht
• Paar tellen later, vliegt weer een stok over de consumerende lui heen
• Resultaat Bandit weer dwars door het clubje heen en in zijn enthousiasme, René een beuk in zijn rug
• In alle eerlijkheid hadden wij een échte Belg of niet ?

We hopen allemaal dat de CD met filmpjes en foto's heel erg mooi wordt maar wij vrezen voor het eindresultaat. Maar gelukkig hebben wij de USB-stick nog.

Na dit toch wel komische intermezzo en wij zijn qua humor wel aan elkaar gewaagd, hebben we de inmiddels wat stramme leden weer in het zadel gehesen en begonnen we vol goede moed aan de wonderschone terugtocht en met een behoorlijk lekker fors tempo reden we door een totaal ander gebied met zo zijn eigen specifieke kenmerken.

Dicht bij de ranch natuurlijk weer het showtje van Golden Arrow, is vanaf het eerste moment de grote liefde van Sonia, ze zou hem zo mee naar België willen nemen maar hij is, helaas voor haar, niet te koop. Misschien heeft ze geluk want er is van hem nog een veulen in aantocht en als het gitzwart is denk ik dat de deal snel gesloten zal zijn.

Na weer een lekkere warme hap, was het 's avond helaas te kil zodat wij geen kampvuur maakten. Hierdoor miste we in ieder geval ook deze avond het eventuele gitaarspel van Tina maar we blijven hopen.

Jenk had aan de bar een heel stel van moeilijk in- en uit elkaar te zetten onnozele dingetjes (spelletjes) die uiteindelijk dus inderdaad in- of uit elkaar bleven maar het houd een mens wel bezig natuurlijk. Op een redelijke tijd na een heerlijke dag en gezellige avond, het hooi maar weer eens opgezocht om het enigszins vermoeide lijf toch maar wat rust te gunnen. Want morgen gaan we beginnen aan "The Big Adventure".

Dinsdag 20-05-2008
Vandaag "The Big Adventure". Voor het eerst van ons leven gaan we koeien drijven. Met toch hier daar enigermate gespannen koppies worden de paarden gezadeld, wat inmiddels al routinewerk voor ons is geworden. In een rustig tempo stappen wij naar de wei voor het grote ranchhouse, waar wij tijdens het borrelen vanaf het terras al enkele dagen hadden zitten kijken naar de 11 vredig grazende  Galloways kalveren. Dit is een Scotts / Iers ras (hierover zijn de meningen verdeeld) met een ruige zwarte vacht, die je steeds heel vriendelijk aankijken.

Jacqueline, geduldig als ze is, legt ons de grondbeginselen van het "Cattle Driving" uit. Het is de bedoeling dat de cowboy samen met zijn paard als team the cow of the herd hun wil oplegt. Men moet iedere cow of een aantal cows buiten de kudde kunnen dirigeren zodat de noodzakelijke individuele handelingen, inentingen, medische verzorging etc., gedaan kunnen worden.

Belangrijk hierbij is te weten dat: Als de koe links kijkt, gaat hij naar links en als hij rechts kijkt, gaat hij naar rechts. Op zich klinkt dit natuurlijk heel logisch, de praktijk is helaas totaal anders, het links- en rechts kijken dat klopt wel, het dan links- en rechts gaan ook, edoch cows hebben ook een versnelling wat het allemaal heel erg ingewikkeld maakt en ze weten heel goed waar de "the Swamp" is.

The Swamp:
De wei is ongeveer 10 ha groot en behoorlijk heuvelachtig. Op de ene heuvel ligt een stuk bos, wat koeien drijven er niet makkelijker op maakt en in het dal een klein riviertje waaraan het moeras "The Swamp"  grenst: een groot gebied waar de kalveren, door hun geringe gewicht, zich zeer goed kunnen bewegen maar waar de paarden absoluut niet in kunnen. Ze zakken er tot hun buik toe in en kunnen er dan niet meer uitkomen. Gevolg is dat the cowboys dan weer gewoon voetvolk worden en al ploeterend, want ook zij zakken er tot over hun knieën vaak in, moeten proberen de cows weer op de hardere ondergrond te drijven. Onze grootste zorg was dus the cows uit the swamp te houden.

Na de tactische tips van Jacqueline, gingen wij vol goede moed op weg met als eerste opdracht om de kudde in the corral te drijven. Gelukkig stond the herd vredig onder de bomen in de schaduw en vertrokken zij op ons aandringen rustig richting corral. Op zich ging het best makkelijk en voelden wij ons al echte cowboys.

Te makkelijk dus, 10 meter voor de ingang van the corral  letten wij niet op, schoot er een op volle snelheid weg en volgde de rest van de kudde hem full speed richting the swamp. Daar sta je dan met z'n allen want eigenlijk ging het heel er goed dachten wij maar het resultaat was zero points.

Na heel wat geploeter in the swamp, uiteindelijke the cows toch in de corral kunnen drijven en kregen wij onze eerste "Team Penning Job".

Daarna gingen we met zijn vieren, Sonia, Martina, Valentijn en ik, de helft van the herd scheiden en dan de ranch ronddrijven. Dit was erg spannend, cows, je raad het al, rechtstreeks naar the swamp. Toen wij ze als team daar weer uit hadden gingen we soepeltjes naar het bos waar we het andere team tegenkwamen. Nu zijn de koeien in het bos in het voordeel zeker omdat het behoorlijk heuvel op ging zodat ze natuurlijk weer met z'n allen het moeras in renden. Soppen, soppen en nog eens soppen tot je kruis in de drek, de leerschool voor cowboys is bikkelhard. Als je beter drijft kun je op je paard blijven zitten wat ook eigenlijk de bedoeling is. Maar als walkingboys worden we ook steeds handiger en al snel hadden wij ons deel van de kudde weer tussen ons in en rustig konden wij ze naar de corral drijven, waar ons team als eerste aankwam en zodoende "the cattle race" gewonnen hadden. Tot besluit van de ochtend hebben wij de hele kudde nog door het bos naar de bovengelegen weide gedreven zodat ze daar lekker konden grazen en bijkomen van hun lachen over ons. Weer zo'n stelletje amateurs een ochtend leuk beziggehouden zullen ze gedacht hebben.

Na de lunch the cows boven weer opgehaald en wonder boven wonder konden we ze nu, zonder natte voeten (geen swamp), in één keer dwars door het bos naar de corral drijven. De tactische besprekingen tijdens de lunch hadden toch geholpen.

Nu moesten wij individueel laten zien wat we als koeiendrijvers waard waren. Om beurten één kalf uit de kudde halen en voor je uit de corral rond drijven. Bij de een ging het wat sneller dan bij de ander maar uiteindelijk lukte het ons allemaal toch redelijk.

De truc is om goed op de kop van de koe te letten en vooral heel erg rustig te blijven. Het is belangrijk dat je zo min mogelijk aanwijzingen geeft, dat de koe blijft lopen, dan denkt hij niet, en dat jij het tempo bepaald. Als dit allemaal klopt is het eigenlijk vrij easy, Clint Eastwood kan het tenslotte ook. De tweede keer lukte het mij zelfs om de cow in een keer in de kleine corral te drijven.

De volgende team penning opdracht was met Gaudelaine en Nina, we moesten zo snel mogelijk 4 cows in de kleine corral drijven. We besloten in the jog te rijden en het ging meteen de eerste keer supergoed en zonder moeilijkheden hadden we snel de 4 cows in de kleine corral.

Uit de "demonstratie" van Jacqueline, Valentijn en Martina in volle galop bleek, door de daardoor ontstane chaos dat dit eigenlijk niet de manier was.

Maar ja, wij waren als team uitgedaagd dus wij ook full speed erin met hetzelfde eindresultaat: cows in alle hoeken van de corral. Nadat wij ze allemaal weer bij elkaar hadden gedreven en een iets rustiger tempo toch the herd weer in de kleine corral gekregen.

Omdat de merrie van Valentijn door de aanwezigheid van de hengst nogal opgewonden was geraakt en daardoor wat gedragsproblemen vertoonde, die niet in de folder stonden, mocht "Wild West Tijntje" verder op het paard van Jacqueline de team penning doen. Lucky boy als ik was mocht ik met hem en Martina de laatste run proberen. Het ging super, verreweg de beste tijd en in één keer in de kleine corral. In ons enthousiasme reden wij in volle galop, gelijk Bonanza,  terug naar de groep, die geschrokken uiteen stoof omdat ze niet de indruk hadden dat wij nog op tijd stil zouden kunnen staan.

Heel veel ervaringen rijker, verzorgden wij daarna onze trouwe kameraden, lieten ons de heerlijke spaghetti goed smaken, hongerig als we waren na een dag harde cowboyarbeid, genoten van een paar koel heldere biertjes en legden ons te rusten in de hoop geen nachtmerries te krijgen van "the swamp".

De avond was te fris voor een kampvuur, dus weer geen gitaarspel van Tina, maar wat in het vat zit verzuurd niet dus er blijft nog steeds hoop.

Woensdag 21-05-2008
Eigenlijk is woensdag de rustdag en er was ook daadwerkelijk iemand die naar een niets voorstellend marktje in de buurt wilde. De rest van de crew zag toch meer heil in het werken met de koeien. Jenk en Jacqueline hadden er geen moeite mee indien wij op andere paarden wilden rijden en onszelf vermaken met de kalveren op de wei voor het ranchhouse. Dit was natuurlijk niet tegen dovemans oren gezegd en al snel zaten wij weer achter de cows aan.

Vandaag had ik een grote imponerende schimmelruin Marcus (zie foto) genaamd die zich ook machtig toonde. Marcus bezat veel cowsence en reageerde super op de neck reining, het been en de gewichtshulpen. Sonia was helemaal verguld van de lovely Dana en Tina kon goed uit de voeten met Traver.

Zonder veel moeite de kudde snel in de corral gedreven we werden er al heel behendig in en onmiddellijk door naar de kleine corral. Sonia bedacht dat het een goede oefening zou zijn om steeds één kalf uit de kudde te halen, de grote paddock ronddrijven en dan weer terug naar de kudde. Ging bij iedereen best goed. Sonia hield mij lekker lang bezig door steeds maar weer kalveren uit de kleine corral te laten ontsnappen die ik dan weer op moest gaan halen, maar uiteindelijk had ik ze ook allemaal weer binnen, ineens deed ook de naam JR zijn intrede.

Omdat het zo goed ging hadden we vervolgens bedacht om afzonderlijk één kalf het hele estate rond te drijven, just the cow your horse and yourself, Als je het bedenkt, lijkt het simpel. Als je er aan begint in de corral gaat het uitstekend, buiten de corral is het een totaal ander verhaal. Direct na the gate schoten de eerste twee cows rechtstreeks naar the swamp met de bekende ellende van dien. Tina lukte het als eerste om haar kalf keurig voor zich uit te drijven links achter de corral langs de berg op. Dankzij Marcus had ik ook veel controle over de cow zodat ik ook lang in de waan was dat het mij inderdaad zou gaan lukken. Helaas kwam ik op de heuvel andere drijvers met kalveren tegen zodat wij het totale overzicht kwijt waren en the herd ons wederom te slim af was.

Na nog enkele heerlijk lange galopruns en een half uurtje lekker ontspannen uitstappen zat ons "cowboywerk"  er voor vandaag weer op. We gaan steeds meer beseffen dat het allemaal toch niet zo simpel is dat "Cattle Driving" en dat koeien toch niet zo stom zijn als dat zij ons doen geloven wanneer zij ons aankijken.

De middag hebben wij lekker luierend op het terras doorgebracht, links en rechts vielen de oogjes snel toe, het was tenslotte rustdag en lekker genieten van zomaar niets doen is op vakantie ook wel eens heel erg plezierig.

Rond borreltijd, ineens bleek er ook een Sue Ellen in ons midden, kwam Jenk terug uit Spanje en bracht een schitterende punt 22 kaliberbuks mee voorzien van een telescoopkijker. Die moest natuurlijk meteen uitgeprobeerd worden en schoot met een enorme kracht fantastisch. Iedereen werd hierdoor geïnspireerd om wat actiefs te gaan doen zodat de andere buks, de pijl en boog en de lasso´s weer te voorschijn kwamen. Met wisselend resultaat maar zo nu en dan toch mooie succesjes werd het uurtje voor het diner heel sportief doorgebracht. Vanavond hadden we kipfilets met "platte kartofelen" op het menu wat ook weer bijzonder lekker smaakte.

Irish Coffee bij het kampvuur en ik had besloten dat die hele grote dikke boom er vanavond dan toch maar aan moest geloven. Hij lag mij al de hele week koud aan te kijken alsof hij behoefte had aan wat warmte. Die warmte heeft hij dan ook gekregen maar of hij het zo heet bedoeld had weet ik niet maar hij brandde als een lier.

Het virtuoze gitaarspel van Martina zullen wij helaas dit jaar moeten vergeten ze was niet te vermurwen maar gelukkig deed dit niets af aan de gezelligheid. Het blijkt weer eens dat moppen internationaal zijn en het is leuk om soms bekende jokes in een vreemde taal te horen. Mijn boomstam brandde die avond niet op, de nacht was pikkedonker met een stralend heldere sterrenhemel. Wat is het toch mooi als je op een plaats kunt zijn waar de nacht nog nacht is en je geen last hebt van stralingslicht uit de steden of van de snelwegen. We hadden deze dag weer volop genoten en het was behoorlijk laat toen we naar het bunkhouse gingen.

Donderdag 22-05-2008
Vandaag nieuwe team penning opdrachten Jacqueline vond dat wij de afgelopen dagen goed geoefend hadden zodat we nu wel het echte werk konden proberen. Ons team Tina, Sonia, Jane en ik kregen als opdracht 6 cows door achtereenvolgens een slagboom, een hek en tenslotte alle 6 over een brug te drijven. Zoals reeds eerder gezegd, het klinkt heel simpel maar de praktijk is weer totaal anders. Die slagboom dat viel wel mee, ons team lukte dat gewoon in één keer zonder haperen, de hoogmoed komt dan een beetje om de hoek kijken helaas. Het hek was al geheel andere koek, lag ook sneaky dicht bij the swamp dus daar hadden wij weer enkele vervelende ervaringen mee. Het blijft een geploeter steeds dat wegzakken in het moeras. Cowboys horen op paarden te zitten en zich niet te voet voort te bewegen. Na heel wat pogingen, steeds schoot er weer een langs het hek, lukte het ons toch om ook dit obstakel met de 6 cows te nemen. Nu alleen nog de brug, moest toch inmiddels een fluitje van een cent zijn nietwaar. Jammer dat viel dus echt tegen, om oprecht te zijn eigenlijk ook wel verwacht. Vele pogingen met ons team hadden niente resultaat ook het andere team had dezelfde score. Vele uren later en na veel geswamp besloten wij maar om met z´n allen te proberen the herd of een deel ervan over de brug te drijven. Het zou toch niet zo zijn dat wij daartoe niet in staat waren ? Eerlijk is eerlijk vandaag lukte het dus gewoon niet, weer een dik punt voor the cows en dit zijn noch maar kalveren.
´s Middags weer lekker genoten van het heerlijke weer en van de show van Sonia op the Black Stallion Golden Arrow. Haar droom kwam uit, ze had het eindelijk voor elkaar bij Jacqueline en mocht op hem in de paddock rijden. Het was een wonderschoon gezicht en nu maar hopen dat het veulen ook pikzwart wordt.

De tortilla maaltijd was natuurlijk weer overheerlijk, die twee meiden maken er steeds weer een culinair feest van voor ons.

Voor deze avond stond er een spannende rit op het programma. Rond 20.30 uur vertrokken wij in het schemerdonker van de ranch om de mysterieuze nachtrit te gaan beleven. Nina, heeft behoorlijke angst in het donker dus zij besloot wijselijk om niet mee te gaan, men is op vakantie en men moet geen dingen doen die men absoluut niet wilt. Ook Valentijn is helaas niet van de partij, hij heeft hedenmorgen in de douche een verkeerde beweging gemaakt waardoor er een zenuw in de knel is komen te zitten. Hierdoor heeft hij geen gevoel meer in zijn linkerbovenbeen. Vanmorgen viel het al niet mee om te rijden dus nu lijkt het hem raadzaam om zich vanavond te sparen voor de grote dag van morgen.

In het begin zagen we nog 6 reeën maar daar de honden steeds voorop liepen was het wild meestal al weg voordat wij in de buurt kwamen. Vooral onder de bomen was het al snel behoorlijk donker maar dit was geen reden voor Jacqueline om het tempo laag te houden. Behoorlijk snelle galops vielen ons ten deel, in de nacht is dit toch een heel bijzondere ervaring, echter alles zonder risico's op paden die er ook geschikt voor waren.

Iedereen was erg onder de indruk van het moment zodat er nauwelijks gepraat werd. Hierdoor konden we intens genieten van de geluiden van het stappen der paarden, het rinkelen van het harnachement en vooral van the stillness van het bos wat zich opmaakt voor de nacht. Zo nu en dan floot er nog een verdwaalde vogel, ritselde er ergens wat grondbeestjes in struiken en uiteindelijk werden wij allen één met de vredige stilte. Echt een zeer indrukwekkende ervaring die ik niet vlug vergeten zal. Na een enkel koel biertje en natuurlijk volop kletsend over de geweldige rit gingen we rond middernacht te kooi want morgen wachten "The Big Cows" op ons.

Vrijdag 23-05-2008
The Big Day, vandaag zullen wij het "Moment Suprême" gaan beleven, Cattle Driving met echte grote cows. Bij het ontbijt, met vandaag een lekker gekookt eitje, is er links en rechts toch wel enige spanning voelbaar en de meesten van ons zijn ook wat luidruchtiger dan anders. Helaas gaat het met Valentijn zo slecht dat hij onmogelijk paard zal kunnen rijden en ook meegaan met een auto blijkt helaas geen optie.

Vrijdagmorgen, natuurlijk de gebruikelijke fotosessies voor het ranchhouse, zodat ze thuis ook kunnen zien dat wij er wel degelijk geweest zijn.

Wij vroegen ons de hele week al af of Jenk eigenlijk zelf wel kon paardrijden, want hij was er erg handig in al het werk af te schuiven naar Jacqueline. Maar het viel niet tegen en met de laatste instructies dat het nu dus echt menens werd, vertrokken wij onder zijn leiding richting "The Big Herd".

Rustig stappend betraden wij het domein van "Les Vaches de L'Aubrac". Dit is een Frans ras met een mooie beige vacht en behoorlijk lange, spitse horens, die je als je fouten maakt echt kunnen verwonden. The Big Herd bestond uit moeders met kalfjes en één- en tweejarige dieren. Gelukkig was de Bul er niet bij. Maar Jenk had ons al gewaarschuwd voor de zogende koeien die hun kroost altijd zullen beschermen.

We hadden geluk dat de kudde al op de weide stond zodat zij niet in de uitgestrekte bossen gezocht hoefden te worden. Nadat wij de cows van boven naar beneden hadden gedreven moesten wij ze proberen stabiel op een plaats te houden. Door het vele oefenen met kalfjes de afgelopen dagen hadden wij dit snel en correct voor elkaar.

De volgende opdracht was "cutting": de kudde inrijden, één cow aanwijzen en die dan uit de kudde drijven en een eind wegbrengen zodat het volledig buiten de kudde loopt. Dit viel voor de meesten niet mee, ik begin het werken met de koeien al een beetje door te krijgen zodat het mij inderdaad lukte om een kalf te separeren. Jenk gaf mij achteraf nog wat tactische aanwijzingen, vooral rustiger reageren, zelf het tempo proberen te bepalen door de afstand naar de cow te vergroten of te verkleinen zodat je meester blijft over de situatie, in the walk heb je de meeste controle.

Jenk had ontdekt dat er een pas geboren kalfje liep wat zijn moeder niet kon vinden. Hij vroeg ons de kudde een eindje weg te drijven en dan te hopen dat de moeder het kalfje op zou gaan zoeken of nadrukkelijk zou gaan loeien. Helaas geen van beide geschiedde en we hebben toen het weesje maar weer bij de kudde gelaten. Tegen lunchtijd hebben wij the herd richting het water gedreven waar ze konden gaan drinken. Voor de lunch brachten wij nog een bezoek aan de geheimzinnige ruïne, waarover diverse legendes in omloop zijn, die Jenk 's avonds aan de bar smeuïg wist te vertellen. De zelfgemaakte sandwiches smaakten voortreffelijk en na een uurtje rusten werden wij in teams opgedeeld om de L'Aubracs weer te gaan zoeken.

Het was daar redelijk heuvelachtig en de paarden hadden soms behoorlijk moeite om de steile hellingen op te klauteren. Zoals wel verwacht was de kudde tijdens onze lunch onderlangs terug naar de weide gelopen waar ze rustig stonden te grazen.

Het weesje was er niet meer bij, later op de middag hebben wij nog uitvoerig gezocht helaas met een negatief resultaat, we hebben het in de uitgestrektheid van het bos niet meer terug kunnen vinden. Allemaal hadden wij er toch een vervelend gevoel bij, de natuur is vaak hard maar als het daadwerkelijk zo dichtbij komt is het toch even slikken.

's Morgens waren de resultaten van the Cutting niet echt bijzonder geweest dus vanmiddag kregen wij allemaal nieuwe kansen. De meeste van ons kwamen nu een heel eind. Zelf lukte het mij om 2 keer een echt grote cow uit the herd te cutten en net zover weg te drijven als dat ik nodig vond. De tactische tips van Jenk bracht ik goed in praktijk en het gaf een enorme kick om zo samen met je paard controle over een wild beest te hebben. Tenslotte moesten wij de kudde noch helemaal naar beneden drijven zodat de complete crew in volle rengalop terug de berg op kon racen. De iiiiiiiiiii, jaaaaaas en ohaaaays waren niet van de lucht en als een stelletje jonge honden stoven wij naar de top.

Tot besluit van onze prachtige cowboyervaring vond Jenk dat wij toch minimaal één kalfje op de ranchwei over de brug moesten kunnen drijven. Natuurlijk namen wij die provocatie aan en met vereende krachten lukten het ons inderdaad om de helft van the herd over de brug te drijven. We waren als echte ranchcrew behoorlijk trots op onszelf. Zo zie je maar weer dat men al doende snel veel kan leren, doorzetten tot onverwachte resultaten kan leiden maar dat werken met cows echt teamwork is en het op de volledige inzet van iedere cowgirl and -boy aankomt.

Tijdens de laatste geweldige galopruns over het landgoed beseften wij denk ik allemaal dat er aan onze mooie "Western Lifestyle" in de Haut Languedoc nu snel een einde zou komen. We hebben daarom waarschijnlijk extra lang uitgestapt en ook bij het verzorgen van de paarden hadden wij aanmerkelijk meer tijd nodig dan normaal. Het afscheid van deze "Working Ranch Horses" viel niet mee. Een week lang hadden we lief en leed gedeeld en had een ieder zo zijn eigen band met zijn paard opgebouwd. Nog een extra aai over zijn neus en een stiekem appeltje was het einde van de geweldige samenwerking met mijn trouwe Soulmate.

Met Valentijn ging het helaas steeds slechter zodat onze Belgische vrienden besloten om 's avond na het eten alvast aan te rijden zodat hij de volgende dag al naar een dokter kon.

Door blokkades van de vissers was er in Frankrijk een tekort aan benzine ontstaan en deden allerlei geruchten de ronde. Het zou niet meer mogelijk zijn om langs de snelwegen te tanken en ook in de dorpen zou de benzine inmiddels op rantsoen zijn. Rony kon gelukkig in het dorp zijn auto nog volgooien waardoor hij zeker Zwitserland zou kunnen bereiken en vandaar naar huis. Uiteindelijk viel het allemaal nogal mee en bleek er niets aan de hand te zijn maar spannend was het natuurlijk wel weer.

De afsluitende barbecue, door de kilte buiten, lekker binnen, was weer verwennerij en ook de dagelijkse tafelwijn dronk zoals iedere avond lekker weg. Na nog uitgebreid met z'n allen koffie geleut te hebben vertrokken Sonia, Valentijn en Rony richting den Belgique en dronk de rest nog een laatste borreltje in de bar. De sfeer was toch anders nu zonder die drie, we waren deze week een echt team geworden en we misten ze nu al. Gelukkig zijn er afspraken voor de toekomst gemaakt zodat wij elkaar zeker nog een keer zullen ontmoeten en heerlijk na kunnen praten over onze geweldige vakantie op de ranch bij Jacqueline en Jenk.

Zaterdag 24-05-2008
Na een laatste, heerlijk rustige nacht in de stilte van de Haut Languedoc, en wederom een lekker breakfast was de tijd van afscheid daar. De overgebleven dames gingen met de transferbus richting treinen en vliegtuigen, ik stapte tegen 10.00 uur in mijn trouwe Volvo voor het ritje richting huis. Met voldoende diesel aan boord kachelde ik over een haast verlaten autoroute zonder problemen richting Parijs. Daar rond 5 uur de Périphérique van de lichtstad behoorlijk druk is, kun je dan beter naar het centrum rijden om een pilsje te pakken en een stukje te eten. Dit is allemaal heel goed gelukt en door een voorspoedig vervolg van mijn terugreis was ik rond 2.00 uur gezond weer thuis.

Terugkijkend op "Het Echte Ranchleven is dichterbij dan u denkt" kan ik alleen maar concluderen dat ik:

• ontzettend leuke nieuwe mensen heb leren kennen
• weer heel veel nieuwe dingen over paarden en koeien geleerd heb
• besef dat het cowboywerk toch niet zo simpel is als John Wayne ons doet geloven
• echter oefening baart kunst en we leerden snel
• wij een geweldige accommodatie hadden
• de paarden in superconditie waren en uitermate geschikt voor het werk
• wij natuurlijk weer veel te veel gegeten hebben maar het was ook zo lekker
• er gelukkig ook andere gesprekken gevoerd konden worden dan alleen over paarden
• het bier slechts éénmaal lauw was (dus toch één minpuntje)

Rest mij te bedanken:

• Jenk en Jacqueline voor de geweldige invulling van een heerlijke week vakantie
• Gaudelaine voor haar altijd stralende gulle lach en de goede zorgen
• Maar vooral Sonia, Martina, Valentijn en Rony voor hun uiterst prettige gezelschap en onze summier opgebouwde vriendschap zal zeker tot in lengte van dagen duren.

Alles bij elkaar zal deze week voor mij onvergetelijk blijven en op de schaal van 1 tot 10 is het een dikke negen.

René
juni 2008

Meer verhalen over deze reis...

• Frankrijk - Werken met vee in het zonnige Frankrijk
• Frankrijk - Ranchvakantie met vee in de Haut Languedoc